Deze foto is van Radovan Karadžić gemaakt tijdens een bezoek aan Moskou in 1994
Geboorte
Radovan Karadžić is geboren op 19 juni 1945 in Petnjica (Montenegro)
Jeugd
Karadžić werd geboren in Montenegro dat toen nog deel uitmaakte van de Socialistische Federale Republiek Joegoslavië. Servië kent veel clans, en de familie Karadžić was één van de belangrijke families binnen de Drobnjaci-clan. De vader van Radovan Karadžić, Vuko Karadžić, was lid van de Četniks, het leger van de regering van Koninkrijk Joegoslavië in ballingschap. Dit Koninkrijk bestond van 1918 tot 1941. Na de Tweede Wereldoorlog werd zijn vader gevangen genomen door de Russen. Karadžić groeide daardoor grotendeels zonder vader op. In de jaren zestig verhuisde Karadžić naar Sarajevo waar hij medicijnen studeerde aan de universiteit van Sarajevo. Hij specialiseerde zich in psychiatrie. Behalve in Sarajevo studeerde Karadžić ook in Denemarken (1970) en aan de Columbia University in New York (1974 en 1975). Na zijn terugkeer naar Joegoslavië werkte hij in de psychiatrische kliniek van het Koševo-ziekenhuis te Sarajevo. Naast zijn werk als arts schreef hij gedichten. Hierdoor ontmoette hij de Servische schrijver Dobrica Ćosić, die hem aanmoedigde om de politiek in de gaan.
Fraude
In 1983 ging Karadžić aan de slag in een ziekenhuis in Voždovac, een buitenwijk van Belgrado. Samen met een vriend Momčilo Krajišnik, die in de mijnindustrie werkte, kreeg hij een lening voor 'landbouwontwikkeling'. Dit geld gebruikten ze om huizen voor zichzelf te bouwen in het sjieke ski-resort Pale. In november 1984 werden beiden gearresteerd en veroordeeld wegens fraude. Karadžić zat elf maanden in de gevangenis. Via zijn relatienetwerk kwam hij op vrije voeten, waarna het proces wegens gebrek aan bewijs werd stopgezet. In september 1985 werd het proces hervat. Karadžić werd uiteindelijk veroordeeld tot drie jaar gevangenschap, maar de straf zou nooit ten uitvoer worden gebracht.
Deze foto is van Radovan Karadzic na zijn arrestatie
Joegoslavië tribunaal
Als president en bevelhebber werd Karadžić beschuldigd van het bevel geven tot de etnische zuiveringen van Kroaten en Bosnische moslims. Direct na de Bosnische Oorlog is hij door het Joegoslavië-tribunaal aangeklaagd wegens oorlogsmisdaden en genocide.
Als politiek leider van de Bosnische Serviërs speelde Karadzic naar algemeen wordt aangenomen een cruciale rol in het bloedbad in Srebrenica, waarbij minstens 8.000 moslimmannen en -jongens zijn samengedreven onder het oog van Nederlandse VN-militairen en daarna zijn vermoord. De massamoord in Srebrenica is door het tribunaal aangemerkt als genocide en werd door voormalig VN-secretaris-generaal Kofi Annan omschreven als ‘de zwartste bladzij uit de geschiedenis van de VN’.
Ook zou Karadzic tijdens de belegering van Sarajevo (1992-1995) toestemming hebben gegeven om op burgers in die stad te schieten.
De in 1945 in Montenegro als boerenzoon geboren Karadzic studeerde medicijnen in Sarajevo, waar hij het tot psychiater bracht. Zijn collega’s omschreven hem als dominant, maar beminnelijk. In zijn vrije tijd schreef hij gedichten, die toen al een sfeer van Servisch patriottisme ademden.
In 1990 verscheen hij op het politieke toneel als leider van de Servische Democratische Partij (SDS). Karadzic was een van de oprichters van die partij. In 1991 kondigde hij al een ‘onontkoombare etnische en religieuze oorlog’ in Bosnië aan. Op 5 januari 1992 benoemde hij zichzelf tot president van de Bosnische Serviërs. Hij had maar één doel: afscheiding van Bosnië en vereniging met Servië en Montenegro.
